Ομορφοι άνθρωποι ευχαριστώ

Πότε σταμάτησανα κοιτάω τους ανθρώπους στα μάτια δεν μπορώ πλέον να θυμηθώ.. Πότε άρχισα να φοβάμαι την σκια μου; Πότε άρχισα να μην ακούω ; Πότε σταμάτησα ν αγαπω; Πότε άρχισα να είμαι ξένος μέσα στο δικό μου σώμα; Πότε σταμάτησα να προσπαθώ; Δεν θυμάμαι. Ξύπνησα μετά από ένα χρόνο σ ένα σπίτι που δεν με εκφράζει. Σε μια κάθημερινότητα που δεν ανγνωρίζω ως δικιά μου. Με αισθήματα για τον κόσμο που δεν αισθάνομαι ως δικά μου. Φορούσα ένα παντελόνι και μια μπλούζα συνδιασμένα χωρίς ζωή. Ενοιωθα τα χέρια μου να δρούν σαν να κυριέβονταν από έναν άνθρωπο χωρίς πορεία, χωρίς αγάπη, χωρίς προσπάθεια. Κάποιοι άνθρωποι γύρω μου προσπαθούσαν να επικοινωνήσουν μαζί μου αλλά η μιλιά μου ήταν αυτή ενός άγευστου ανθρώπου. Τα πρόσωπά τους είχαν πάρει εκφράσεις που δεν θυμόμουν να έχω προκαλέσει. Που έιχα πάει; Κοιμόμουν. Ετων; 21 τα 20 που είχαν πάει; Επρεπε να θυσιαστουν. Στεναχωρέθηκα θύμωσα χαλάστηκα. Μα σηκώθηκα άλλαξα τα ρούχα μου. Καθάρισα το σπίτι μου. Πλύθηκα. Αρχισα να νοιώθω οικεία. Προσπάθησα να κοιτάξω στους ανθρώπους στα μάτια να αισθανθώ την αγάπη τα καταφαίρνω μα σιγά σιγά. Νοιώθω ότι άν με σμπρώξεις δεν θα πέσω δεν θα ξανακοιμηθώ. Αρχίζω να κάνω σχέδια με την ζωή μου ώστε να μπορώ να την αναγνωρίσω σαν δικιά μου. Να μπορώ κάθε ώρα και στιγμή να πατήσω κάτω να κοιτάξω στα μάτια όποιονδήποτε. Το να μην ξέρω ποιος είμαι μου έιχε δημιουργήσει έναν φόβο για τα πάντα για τους πάντες. Γαμώτο.
Κάθε μέρα κάνοντας ένα βήμα νοιώθω να δυναμώνω να μικραίνει η διαφόρα στην γωνία που κοιτάζω τους ανθρώπους.

Μέσα σε όλα αυτά ξέχασα και να αγαπώ.

Συγγνώμη δεν ήμουν εγω, ναι, ήταν κάποιος άλλος.

Μαθαίνω ν αγαπω ξανά βοηθήστε με.

Και όλοι όσοι κατάφεραν να μ αγαπήσουν όσο είχα ξεχάσει ν αγαπώ έχουν μπεί κατ ευθείαν στην καρδιά μου.
Γλίστρησαν απαλά και είναι πιο μέσα από όλους.

Ομορφοι άνθρωποι ρε γαμώτο όμορφοι