Η τζαζ μουσική πλανιόταν γύρω σαν ένα παλόμενο ευδιάθετο τρεμούλιασμα. Γύρω απο το τραπέζι ήταν μαζεμένη μια ετερόκλιτη παρέα. Παλιοί έρωτες ζήλιες αγάπη φιλίες καταπιέσεις και χαμόγελα εναλλάσονταν μέσα στην μεγάλη επιλεκτικά σκοτεινή αίθουσα. Η πιο μικροκαμωμένη προσπαθούσε να επικοινωνήσει κάπου στα ξένα σε μια προσπάθεια να μοιραστεί το εκ βαθέων αίσθημα της στιγμής. Δύο άλλοι που σίγουρα δεν είχαν υπάρξει μόνο φίλοι συζητούσαν μεταξύ τους σε μια μάταια στιγμή επαλήθευσης του ότι δεν ήταν πάντα έτσι μεταξύ τους. Ο λιγότερο οικείος με την παρέα αγαπητέ μου αναγνώστη δεν μπορώ να θυμηθώ τι έκανε. Μείνανε ο μουσικός με τα μαλλιά και το παιδικό πρόσωπο χαριτωμένος ήρεμος σχεδόν αργός θα έλεγες. Τελαυταίος ο μελαμψότερος από όλους που χαμογελούσε. Αυτό το χαμόγελο καταλάβαινες ότι είχε πιεστεί αρκετές φορές για να βγεί χωρίς πράγματι να θέλει το ίδιο.Αυτό το κείμενο είναι γι αυτόν τον νεαρό. Η μάλλον αυτό το κείμενο είναι για μένα για να διασκεδάσω λίγες στιγμές πριν πέσω για ύπνο. Χα! καληνύχτα

Ομορφοι άνθρωποι ευχαριστώ

Πότε σταμάτησανα κοιτάω τους ανθρώπους στα μάτια δεν μπορώ πλέον να θυμηθώ.. Πότε άρχισα να φοβάμαι την σκια μου; Πότε άρχισα να μην ακούω ; Πότε σταμάτησα ν αγαπω; Πότε άρχισα να είμαι ξένος μέσα στο δικό μου σώμα; Πότε σταμάτησα να προσπαθώ; Δεν θυμάμαι. Ξύπνησα μετά από ένα χρόνο σ ένα σπίτι που δεν με εκφράζει. Σε μια κάθημερινότητα που δεν ανγνωρίζω ως δικιά μου. Με αισθήματα για τον κόσμο που δεν αισθάνομαι ως δικά μου. Φορούσα ένα παντελόνι και μια μπλούζα συνδιασμένα χωρίς ζωή. Ενοιωθα τα χέρια μου να δρούν σαν να κυριέβονταν από έναν άνθρωπο χωρίς πορεία, χωρίς αγάπη, χωρίς προσπάθεια. Κάποιοι άνθρωποι γύρω μου προσπαθούσαν να επικοινωνήσουν μαζί μου αλλά η μιλιά μου ήταν αυτή ενός άγευστου ανθρώπου. Τα πρόσωπά τους είχαν πάρει εκφράσεις που δεν θυμόμουν να έχω προκαλέσει. Που έιχα πάει; Κοιμόμουν. Ετων; 21 τα 20 που είχαν πάει; Επρεπε να θυσιαστουν. Στεναχωρέθηκα θύμωσα χαλάστηκα. Μα σηκώθηκα άλλαξα τα ρούχα μου. Καθάρισα το σπίτι μου. Πλύθηκα. Αρχισα να νοιώθω οικεία. Προσπάθησα να κοιτάξω στους ανθρώπους στα μάτια να αισθανθώ την αγάπη τα καταφαίρνω μα σιγά σιγά. Νοιώθω ότι άν με σμπρώξεις δεν θα πέσω δεν θα ξανακοιμηθώ. Αρχίζω να κάνω σχέδια με την ζωή μου ώστε να μπορώ να την αναγνωρίσω σαν δικιά μου. Να μπορώ κάθε ώρα και στιγμή να πατήσω κάτω να κοιτάξω στα μάτια όποιονδήποτε. Το να μην ξέρω ποιος είμαι μου έιχε δημιουργήσει έναν φόβο για τα πάντα για τους πάντες. Γαμώτο.
Κάθε μέρα κάνοντας ένα βήμα νοιώθω να δυναμώνω να μικραίνει η διαφόρα στην γωνία που κοιτάζω τους ανθρώπους.

Μέσα σε όλα αυτά ξέχασα και να αγαπώ.

Συγγνώμη δεν ήμουν εγω, ναι, ήταν κάποιος άλλος.

Μαθαίνω ν αγαπω ξανά βοηθήστε με.

Και όλοι όσοι κατάφεραν να μ αγαπήσουν όσο είχα ξεχάσει ν αγαπώ έχουν μπεί κατ ευθείαν στην καρδιά μου.
Γλίστρησαν απαλά και είναι πιο μέσα από όλους.

Ομορφοι άνθρωποι ρε γαμώτο όμορφοι

Αναβολή..

Τα βιβλία για τρίτο συνεχόμενο χρόνο είναι κάτω από το γραφείο σου,
τα ρούχα για τρίτη συνεχόμενη βδομάδα είναι σε στίβες στο πάτωμα ,
δεν έκανες το μποτέ σου,
δεν διάβασες την γεωγραφία σου,
δεν βοήθησες στο τραπέζι,
δεν σηκώνεσαι να κάτσεις ίσια,
μάλωσες με τον εαυτό σου,
έχασες την ψυχραιμία σου,
τέλειωσε η μέρα,
αυριο πάλι απο την αρχη

Δώσε κλώτσο να γυρίσει παραμύθι ν αρχινίσει..

Είναι φοβερό πως καθένας από μας έχει γεννηθεί σε μια οικογένεια έχει βρεθεί στα χέρια και στην κρίση καποιων ανθρώπων όταν ήταν πολύ μικρός, πολύ μικρός για να καταλάβει τον κόσμο των μεγάλων πολύ μικρός για να ερμηνεύσει τι στο καλό εννοούν αυτοί οι μεγάλοι που με την σειρά τους πάλι είχαν αφεθεί όταν ήταν μικροί σε μια άλλη οικεγένεια ή καλύτερα στην σχέση που είχαν δημιουργήσει δύο άνθρωποι βασισμένοι ποιός ξέρει σε έρωτες απάτες φιλοδοξίες και εγω. Ωσπου κάποια στιγμή αυτό το μικρό παιδάκι φτάνει σε μια ηλικία που καταλαβαίνει κάποια πράγματα αλλά είναι πολύ αργά να ερμηνεύσει όλες αυτές τις συμπεριφορές των μεγάλων που με την σειρά τους που δημιούργησαν και πλέον του καθιέρωσαν το είναι του. Ανάλογα με τις δυνάμεις του λοιπόν θα αρχίσει να ξεμπλέκει αυτό το νήμα που τυλίχθηκε μέσα του πριν από καιρό και με αυτό το νήμα και με άλλο που θα βρεί εδώ κι εκεί θα αρχίσει να πλέκει το δικό του πλέον ρούχο που άλλωτε θα έχει τρύπες και άλλωτε στραβοβελονιές μα πάντα θα μπορεί να το αλλάξει να το μπαλώσει να το σκίσει να το καταλάβει ..

Κόκινη κλωστή

Είναι δυο παρά, τα μεσάνυχτα έχουν περάσει για τα καλά κι εσυ σκέφτεσαι ότι έπρεπε ήδη να κοιμάσαι. Μα δεν κοιμάσαι. Σκιές εικόνων περιστρέφονται μέσα στο μυαλό σου σε μια ημικυκλική τροχιά. Λέξεις, κουβέντες, αχνές εικόνες προσώπων της μέρας. Το βράδυ συνάντησες παλιούς συμμαθητές. ΔΕν είναι πλέον εκείνα τα γνώριμα πρόσωπα τα οποία είχες επιμελώς φροντίσει να κατατάξεις και να ταμπελοποιήσεις. Είναι άνθρωποι που μεγαλώνουν και παίρνουν τις ευθύνες τους ή και δεν τις παίρνουν που προσπαθούν να (απ)αγκιστρωθούν από την οικγένειά τους . Μέρες εξεταστικής και προσπαθείς να συγκεντρωθείς στα λόγια τους αλλά πως να συγκεντρωθείς αφου το μόνο που έμαθες να αποκωδικοιείς αυτές τις μέρες είναι ενας σορός σελίδων με έννοιες όχι και τόσο φιλικές τις οποιές πρέπει να καταπιείς να αφομοιώσεις και να αναπαράγεις σε λιγότερο απο λίγες μέρες. Και σου φταίει από τη μια το πανεπιστήμιο από την άλλη οι καταλήψεις ή κάποιος καθηγητής που Πώς μα αφού αυτός δεν ξέρει τίποτα.. Χτυπάει το κινητό σου το κοιτάς και συνεχίζεις μα πόσο να συνεχίσεις αφού η ώρα έχει πάει σχεδόν δύο και το νοητό ραντεβού που έχεις δώσει με τον Ερμή τον προστάτη του ύπνου έχει καταφτάσει. Δυο και τρια πρώτα λεπτά γράφεις τις τελευταίες λέξεις αφήνεις τον υπολογιστή σβήνεις το φως και πας για ύπνο.. άλλη μια μέρα στον πλανήτη γη.

Προσε(Α)γγίζοντας

Σε μια πραγματικότητα που μεταλλάσεται σε μια καθημερινότητα που μπερδεύεται και αναπτύσεται προσπαθεί κανείς να καταλάβει. Να βάλει σταθερές αξίες να προσεγγίσει. Νοιώθει την ανάγκη να ξεκαθαρίσει να προσδιορίσει τι στο καλό γίνεται? τι ισχύει? Ποιοι είναι αυτοί γύρω μου τι θέλουν από μένα? γιατί το είπα αυτο?

Είναι εύκολο να χαθεί να μπερδευτεί και να γυρνά σε μια δύνη μη θυμώντας από που μπήκε και μη βλέποντας πως θα βγεί... Ενα ρευστό γεωμετρικό σχήμα στο οποίο η σταγόνα που κυλά δεν θα πέσει ποτέ κάτω. ΓΙατι? Και μετά έρχεται η απάντηση γιατί κάποιος από μέσα χτυπάει και δεν τον ακούει κανείς. Γιατί πιάνει τον εαυτό του να συμπεριφέρεται σαν καποιον άλλον. Μα ποιός είναι αυτό ο άλλος που έχει καταλάβει τα λόγια μου και δεν μπορώ να καταλάβω πως σκέφτεται γιατί το είπε αυτό αφού ούτε εγω ούτε αυτός μπορούμε να αισθανθούμε αυτο που γινεται. Να αισθανθούμε! Αισθάνομαι. Πως μπορεί να ξεχάσαμε αυτήν την αρχή?
Λοιπόν ο άνθρωπος είναι ένα δημιούργημα. ¨Οταν αισθάνεται δημιουργεί ζεί αναπνέει. Μα πόσο μπορεί να το ξεχνά αυτό και να γίνεται θεατής παθητικός σ ενα έργο με πρωταγωνιστή αυτόν τον άλλον που δεν αισθάνεται μα δρα.

Φοβόμαστε να δείξουμε το φιλαράκι που είναι μέσα μας γιατί είναι μικρό και ευαίσθητο αλλά τελικά είναι το μόνο που μπορεί να εισάγει στο σύστημα πνεύμα δημιουργία χιούμορ ζωή. Δηλαδή μιλάμε για ένα σύτημα που αποτελείται από ανθρώπους και ανθρώπινες ιδέες και σε αντίθεση με την αρχη διατήρηση της ενέργειας και της ύλης το πνεύμα μπορεί να δημιουργηθέι από μέσα μας αλλά και να χαθεί μέσα μας. Σιωπείτε λιπόν και ακούστε! αισθανθείτε και μόλις αρχίσετε να το κάνετε αυτό θα νοιώσετε ελύθεροι ζωντανοί.

ΑΝΘΡΩΠΟΙ

ΚΑλή όρεξη