Είναι δυο παρά, τα μεσάνυχτα έχουν περάσει για τα καλά κι εσυ σκέφτεσαι ότι έπρεπε ήδη να κοιμάσαι. Μα δεν κοιμάσαι. Σκιές εικόνων περιστρέφονται μέσα στο μυαλό σου σε μια ημικυκλική τροχιά. Λέξεις, κουβέντες, αχνές εικόνες προσώπων της μέρας. Το βράδυ συνάντησες παλιούς συμμαθητές. ΔΕν είναι πλέον εκείνα τα γνώριμα πρόσωπα τα οποία είχες επιμελώς φροντίσει να κατατάξεις και να ταμπελοποιήσεις. Είναι άνθρωποι που μεγαλώνουν και παίρνουν τις ευθύνες τους ή και δεν τις παίρνουν που προσπαθούν να (απ)αγκιστρωθούν από την οικγένειά τους . Μέρες εξεταστικής και προσπαθείς να συγκεντρωθείς στα λόγια τους αλλά πως να συγκεντρωθείς αφου το μόνο που έμαθες να αποκωδικοιείς αυτές τις μέρες είναι ενας σορός σελίδων με έννοιες όχι και τόσο φιλικές τις οποιές πρέπει να καταπιείς να αφομοιώσεις και να αναπαράγεις σε λιγότερο απο λίγες μέρες. Και σου φταίει από τη μια το πανεπιστήμιο από την άλλη οι καταλήψεις ή κάποιος καθηγητής που Πώς μα αφού αυτός δεν ξέρει τίποτα.. Χτυπάει το κινητό σου το κοιτάς και συνεχίζεις μα πόσο να συνεχίσεις αφού η ώρα έχει πάει σχεδόν δύο και το νοητό ραντεβού που έχεις δώσει με τον Ερμή τον προστάτη του ύπνου έχει καταφτάσει. Δυο και τρια πρώτα λεπτά γράφεις τις τελευταίες λέξεις αφήνεις τον υπολογιστή σβήνεις το φως και πας για ύπνο.. άλλη μια μέρα στον πλανήτη γη.