Ζήλια

Ζηλεύω όταν ξέρω ότι προτιμάς και κάποια άλλη και όταν κανονίζεις πράγματα, ζηλεύω όταν την κοιτάς με αυτό το χαμόγελο και όταν γέρνεις προς το μέρος της. Ζηλεύω να βλέπω στο πρόσωπό σου την χαρά όταν είσαι μαζί της. Ξέρω ότι δεν θα γίνειτίποτα περαιτέρω αλλά ζηλέυω. Θέλω να ανοίξω την πόρτα και να αρχίσω να τρέχω. Ζηλεύω. δεν ξέρω πως να φερθώ και τι να κάνω. Το πρόβλημα είναι δικό μου. Θέλω να χαίρεσαι και να αγαπάς τους ανθρώπους αλλά όταν καταλαβαίνω ότι δείχνεις την ίδια αδυναμία που δείχνεις σε μένα με σκοτώνεις. Θέλω να ανοίξει η γη και να με καταπιεί. Κανόνισες να πας να δουλέψεις μαζί της το καλοκαίρι. Γιατί δεν κανονίζεις μαζί μου. Γιατί δεν είμαι αποφασιστική και δεν είναι στο χαρακτήρα μου να λέω με αγάπη κάτι δικό μου,μια δικιά μου ιδέα. Πρέπει να αλλάξω η ίδια? Πρέπει να δίνω λιγότερη σημασία σε αυτά τα πράγματα? Πρέπει να δεχτώ ότι όποτε την βλέπεις θα χαμογελάς? Πρέπει να γυρνάω από την άλλη για να μην πληγώνομαι? ΑΠό την άλλη είμαστε ίδιοι, όποτε βλέπω αυτόν τον άνθρωπο κι εμένα ανοίγει η καρδιά μου. Το καταλαβαίνω. Την προηγούμενη φορά το κατάλαβες και άρχισες να με ψάχνεις. ΤΙ να κάνω? Τίποτα θα το δεχτώ και θα είμαι κι εγω εκεί δίπλα και θα περνάω καλά. Πρέπει να ασχολούμαι?.. συνέχεια..

walking with fools

Και μόλις ήρθαν πάλι τα δύσκολα επέστρεψα στον χώρο της προσέγγισης και της ανάλυσης. Το χαρτί λοιπόν ή στην συγκεκριμένη περίπτωση η ανάρτηση είναι μόνον δική μου. Κανείς δεν δικαουται να το διορθώσει και κανείς δεν δικαιούται να το αμφισβητήσει, ούτε ακόμα εγω.
Κάνω μια συμφωνία με τον εαυτό μου και επιτρέπω στην παράνοια να δρά (όσο τα καταφέρνει) μέσα στα πλαίσια αυτού του χαρτιού. Η αγαπημένη μου τραγικοποίηση που ανταγωνίζεται την αντίληψή μου περί της πραγματικότητας έχει επανέλθει και διεκδικεί την θέση της στον στίβο..
τι ταιμ
πόσο μπορούμε να διαφύγουμε των αγαπημένων καταστροφικών τάσεων μας;
το ερώτημα είναι αυταπάντητο
και το συμπέρασμα είναι η ζωή δεν είναι μαύρο άσπρο

if

μετά την βροχή βγήκε η λιακάδα..

έκλαψα, σύρθηκα,μπερδεύτηκα, μάλωσα, θύμωσα, μίσησα, κλάφτηκα, πλανεύτηκα, πλάνευσα, φώτισα, φωτίστηκα, σκούπισα τα δάκρυα, αγάπησα, χάρηκα, φίλιωσα, ξεκαθάρισα, στέριωσα, ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΑ!

Εκλαψα με χαρά...

Ολα είνα τόσο εύκολα τώρα. Εχω όρεξη να διαβάσω, να χορέψω, να μάθω να ανμειχθώ, να είμαι χαρούμενη. Αυτή νυφίτσα η ζωή μια μου κρύβεται μια μου φανερώνεται.. Μια με κοιτά σταμάτια μια μου ξεγλιστρά.

Εχω μάθει πια, πρέπει να τα δέχομαι χωρίς πολλά πολλά. Οτι ερθει και ότι πάρει..

Όταν δεν έχεις αισθήματα, εύκολα οικειοποίησε ανθρώπους.


A monster without a name...

ειμαι πολύ χαρούμενη!

Βρήκα το θάρος να παραδεχτώ αυτό που θέλω!

θέλω να γίνω δασκάλα νηπιαγωγείου!

Θέλω να δουλεύω με παιδάκια! Θέλω να πληρώνομαι για να δουλεύω με παιδάκια!
"Βρες αυτό που θέλεις να κάνεις και βάλ' τους να σε πληρώνουνε γι' αυτό!"

ΔΕν θ' αλλάξω ξανά γνώμη!

Είμαι χαρούμενη! Πρέπει να το πώ σε όλους! Πρέπει να το ξέρουν! Να το μάθουν! Να χαρούν!

Θα ανοίξω ένα ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΊΟ, θα είναι πολύ φωτεινό, θα έχει μεγάλα τραπέζια κοντές καρεκλίτσες και θα είναι χρωματιστό! θΑ ΈΧΕι μεγάλα παράθυρα. Θα είναι με ξύλο μέσα. Στο ίδιο επίπεδο θα ανοίγεις τις πόρτες και θα έχει γρασίδι. Θα έχεις κουτιά με μαρκαδορους και ξυλομπογιές και τέμπερες και λαδομπογιές και μεγάλα κομμάτια με χαρτί! Το πάτωμα θα είναι κόκκινο τα τραπέζια κίτρινα.. Οι τοίχοι γαλάζιοι.

:)

.. Ονειρεύομαι