Ζήλια

Ζηλεύω όταν ξέρω ότι προτιμάς και κάποια άλλη και όταν κανονίζεις πράγματα, ζηλεύω όταν την κοιτάς με αυτό το χαμόγελο και όταν γέρνεις προς το μέρος της. Ζηλεύω να βλέπω στο πρόσωπό σου την χαρά όταν είσαι μαζί της. Ξέρω ότι δεν θα γίνειτίποτα περαιτέρω αλλά ζηλέυω. Θέλω να ανοίξω την πόρτα και να αρχίσω να τρέχω. Ζηλεύω. δεν ξέρω πως να φερθώ και τι να κάνω. Το πρόβλημα είναι δικό μου. Θέλω να χαίρεσαι και να αγαπάς τους ανθρώπους αλλά όταν καταλαβαίνω ότι δείχνεις την ίδια αδυναμία που δείχνεις σε μένα με σκοτώνεις. Θέλω να ανοίξει η γη και να με καταπιεί. Κανόνισες να πας να δουλέψεις μαζί της το καλοκαίρι. Γιατί δεν κανονίζεις μαζί μου. Γιατί δεν είμαι αποφασιστική και δεν είναι στο χαρακτήρα μου να λέω με αγάπη κάτι δικό μου,μια δικιά μου ιδέα. Πρέπει να αλλάξω η ίδια? Πρέπει να δίνω λιγότερη σημασία σε αυτά τα πράγματα? Πρέπει να δεχτώ ότι όποτε την βλέπεις θα χαμογελάς? Πρέπει να γυρνάω από την άλλη για να μην πληγώνομαι? ΑΠό την άλλη είμαστε ίδιοι, όποτε βλέπω αυτόν τον άνθρωπο κι εμένα ανοίγει η καρδιά μου. Το καταλαβαίνω. Την προηγούμενη φορά το κατάλαβες και άρχισες να με ψάχνεις. ΤΙ να κάνω? Τίποτα θα το δεχτώ και θα είμαι κι εγω εκεί δίπλα και θα περνάω καλά. Πρέπει να ασχολούμαι?.. συνέχεια..

walking with fools

Και μόλις ήρθαν πάλι τα δύσκολα επέστρεψα στον χώρο της προσέγγισης και της ανάλυσης. Το χαρτί λοιπόν ή στην συγκεκριμένη περίπτωση η ανάρτηση είναι μόνον δική μου. Κανείς δεν δικαουται να το διορθώσει και κανείς δεν δικαιούται να το αμφισβητήσει, ούτε ακόμα εγω.
Κάνω μια συμφωνία με τον εαυτό μου και επιτρέπω στην παράνοια να δρά (όσο τα καταφέρνει) μέσα στα πλαίσια αυτού του χαρτιού. Η αγαπημένη μου τραγικοποίηση που ανταγωνίζεται την αντίληψή μου περί της πραγματικότητας έχει επανέλθει και διεκδικεί την θέση της στον στίβο..
τι ταιμ
πόσο μπορούμε να διαφύγουμε των αγαπημένων καταστροφικών τάσεων μας;
το ερώτημα είναι αυταπάντητο
και το συμπέρασμα είναι η ζωή δεν είναι μαύρο άσπρο

if

μετά την βροχή βγήκε η λιακάδα..

έκλαψα, σύρθηκα,μπερδεύτηκα, μάλωσα, θύμωσα, μίσησα, κλάφτηκα, πλανεύτηκα, πλάνευσα, φώτισα, φωτίστηκα, σκούπισα τα δάκρυα, αγάπησα, χάρηκα, φίλιωσα, ξεκαθάρισα, στέριωσα, ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΑ!

Εκλαψα με χαρά...

Ολα είνα τόσο εύκολα τώρα. Εχω όρεξη να διαβάσω, να χορέψω, να μάθω να ανμειχθώ, να είμαι χαρούμενη. Αυτή νυφίτσα η ζωή μια μου κρύβεται μια μου φανερώνεται.. Μια με κοιτά σταμάτια μια μου ξεγλιστρά.

Εχω μάθει πια, πρέπει να τα δέχομαι χωρίς πολλά πολλά. Οτι ερθει και ότι πάρει..

Όταν δεν έχεις αισθήματα, εύκολα οικειοποίησε ανθρώπους.


A monster without a name...

ειμαι πολύ χαρούμενη!

Βρήκα το θάρος να παραδεχτώ αυτό που θέλω!

θέλω να γίνω δασκάλα νηπιαγωγείου!

Θέλω να δουλεύω με παιδάκια! Θέλω να πληρώνομαι για να δουλεύω με παιδάκια!
"Βρες αυτό που θέλεις να κάνεις και βάλ' τους να σε πληρώνουνε γι' αυτό!"

ΔΕν θ' αλλάξω ξανά γνώμη!

Είμαι χαρούμενη! Πρέπει να το πώ σε όλους! Πρέπει να το ξέρουν! Να το μάθουν! Να χαρούν!

Θα ανοίξω ένα ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΊΟ, θα είναι πολύ φωτεινό, θα έχει μεγάλα τραπέζια κοντές καρεκλίτσες και θα είναι χρωματιστό! θΑ ΈΧΕι μεγάλα παράθυρα. Θα είναι με ξύλο μέσα. Στο ίδιο επίπεδο θα ανοίγεις τις πόρτες και θα έχει γρασίδι. Θα έχεις κουτιά με μαρκαδορους και ξυλομπογιές και τέμπερες και λαδομπογιές και μεγάλα κομμάτια με χαρτί! Το πάτωμα θα είναι κόκκινο τα τραπέζια κίτρινα.. Οι τοίχοι γαλάζιοι.

:)

.. Ονειρεύομαι

Συνειδητοποιώ ότι όλοι είναι γύρω μου απειλή. Ολοι είναι ανταγωνιστές. Με πιάνει το στομάχι μου, νοιώθω άβολα, νοιώθω ότι πρέπει να κάνω κάτι πνευματώδες και έξυπνο για να με αποδεχτούνε. ΠΑνικοβάλλομαι. Βλέπω όλα τα ψεγάδια τα μετράω ένα ένα.

ΔΕν αγαπώ κανέναν γύρω μου.

Είναι όλοι τόσο περίεργοι.


Και μετά ξεκινώντας από μια μικρή αφορμή, την αγάπη της αδερφής μου, μια επιτυχημένη ορμονική συνταγή , μια πρόταση σε ένα εμπορικό βιβλίο "it's not what you know it's who you know". Αρχίζω να αγαπώ. Κοιτώ τους γύρω μου και τους αγαπώ και όλοι αμέσως το καταλαβαίνουμ και είναι τόσο όμορφα..

Δεν τους μισώ, δεν τους βγάζω πάλι όλους σάπιους. Είμαστε ίσοι απολύτως τους αγαπώ, μπορώ να τους ζητήσω και ναμου ζητήσουν είμαι ο εαυτός μου είμαστε όλοι ίσοι.

...

Θέλησα να δημιουργήσω ένα νέο χώρο για να καταγράψω όλες μου τις σκέψεις. Παρ΄ όλα αυτά προτίμησα να κρατήσω αυτό το παλιό ιστολόγιο, έτσι θα καταγραφεί η πορεία μου. Θα φανεί η διαφορά στην ψυχολογία και την ορεξή μου. Θα είναι μια πιο ολοκληρωμένη πορεία συν του ότι δεν θα φοβηθώ να δείξω πόσο άσχημα ήμουνα. Θέλω το νέο μέρος του σπότ να είναι ζωντανό, με φωτογραφίες με όνειρα και σκέψεις. Περποιημένο.

Τέλος του παραμυθιού καλημέρα!

Προσφάτως συνέλαβα τον εαυτό να, πως να το θέσω, ένοχο. Διαπύστωσα την αγάπη μου στο να επιδίδομαι σε παραπλήροφόρηση της πραγματικότητας. Για να γίνω πιο συγκεκριμένη εγκέφαλός μου αρέσκεται στο να αγνοεί τα γεγονότα τα οπία συμβαίνουν και να δημιουργεί δικές του φανταστικές ανύπαρκτες ιστορίες βασισμένες στην πραγματικότητα. Δίνει ερμηνείες σε θέματα που αντιμετωπίζω κάθε μέρα, ερμηνείες που διόλου δεν αντιμετωπίζουν το συγκεκριμένο ζήτημα που με απασχολέι παρα το επικαλύπτουν με μελαγχολικές-συμφέρουσες σκέψεις. Το αποκορύφωμα αυτού του φαινομένου είναι πως αυτές οι σκέψεις τελικώς συντελούν στον να ενισχύουν να την θεωρία μου ότι είμαι ένας "ξεχωριστός" άνθρωπος. Φοβερά συμφέρον. Παρ' όλα αυτά σε αυτό το αυτο-ηδονιστικό κατασκεύσαμα αγνοείται και παραποιείται η πραγματικότητα. Με αποτέλεσμα να βολεύομαι, να θεωρώ ότι είμαι ένα διαφορετικό όν και να δικαιολογώ την όποια στάση μου. Να μην προσπαθώ να μπώ στην παρέα γιατί πιστεύω πως οι άλλοι είναι περίεργοι και εγω πολύ χαριτωμένη. Να μην προαπθω στους όρους της πραγματικότητας γιατί το ένα δεν μου αξίζει και το άλλο δεν είναι για μένα. Ενα μοτίβο είμαι πολύ καλή γι όλα και δεν προαπθω για τίποτα. Το μόνο που υπάρχει είναι το σήμερα και το τώρα αίναι το μόνο που υπάρχει.

Κατάφερα πάλι να μπερδευτώ, να αγχωθώ εως και να μηνμπορώ να φάω. Ανοίγω το μπλόκ προσπαθώντας να καταγράψω αυτά που σκέφτομαι σε μια προσπάθεια λύτρωσης. Η μάσκα του φόβου και του ξένου έχει πάλι κολλήσει επάνω μου σαν εκείνη την πράσινη μάσκα του Τζιμ Κάρει: "The mask!!!" οχι οχι μάλλον "The mask..". Εχω μπεί σε έναν αέναο βράχο άγχους. Εχω αγχωθεί με το ίδιο μου το στομάχι. Θέλω να κάνω το ένα, θέλω να κάνω το άλλο δεν κάνω το ένα δεν προλαβαίνω το άλλο. ΤΟ μαντηλάκι πέρασε και η κόρη το γυρεύει πούντο να το αχ παναθεμά το. Ηταν ένα παιχνίδι που παίζαμε στο σχολείο. Λοιπόν για να μην κουράζω έχω αρχίσει να αναζητώ την λύση ξανά σε κα΄ποιο βιβλίο σε κάποιο σχόλιο στον διπλανό αγωνιστή. Στην πορεία στην συνέλευση πιστεύω και σε έναν έρωτα.. Δεν πρόκειται να σε πείσουν παρά μόνο για όσα έχεις ήδη πειστεί. Πάρε ανάσα, άλλη μια, τ'ωρα χαλάρωσε τους ώμους ελευθέρωσε τα δόντια ηρέμησε το κεφάλι μην νοιώθεις το στομάχι σαν μπάλα. Τελευταία θεωρησα ότι θα γίνω "αγωνίστρια" του "δρόμου" σε μια μέρα. Π'αντα προτρέχω. Βιάζομαι να αγχωθώ για τα μαθηματα για τους φίλους για το ταξίδι μου για το τι θα πω πως θα μιλήσω, αν θα μιλήσω.. ΕΙμαι μόνο εγω έτσι? Μόνο εγω έχω ξαφύγει από την σταθερή αλλά ξένη προστασία των γονιών μου και τα βάθη και τα ύψη μου φαίνονται βαθιά? Μόνο εγω βρίσκω λύση ακόμα και στην βεβιασμένη θλίψη; θα ακούσω ποτε τι έχω να πώ; Θ α καταλάβω ότι η ευτυχία βείσκεται κάπου μέσα μας αλλά υπάρχει μο΄νο με τους άλλους στους άλλους; θα σταματήσω να με κρίνω; Θα με βοηθήσω; Θα με αγαπώ; Θα προσπαθήσω για τον έρωτα; Θα έρθει αυτός που μου αρέσει; Θα καταλάβω ; Θα πειστώ; Γιατί τόσο μπέρδεμα; Είναι πολύ ΄συντομος ο χρόνος για να κλωνιστεί το όμορφο δημιούργημα μου! Θα πονέσει η διάψευση και των πιο πρόσφατων σταθερών μου; Με ποια ταχύτητα π΄ρεπει να δειγματοληπτώ την ζωή; Πρός τι όλοι αυτοί οι αγώνες στους δρόμους αν δε μπορούμε να παιρνάμε καλά; Γιατί κλείνομαι στον εαυτό μου και δεν ψάχνω την απάντηση στον κόσμο ή με τον κόσμο τι να την κάνω την ευτυχία μόνη μου; δεν θα βρω αυτυχία μόνη μου.. Γιατί με πιέζω νακάνω πράγματα που δεν καταλαβαίνω θα καταλάβω ποτέ; Μου αρέσει ο Σταμάτης; Τι μου αρέσει; Γιατί προαπαθώ να εξηγήσω αν μου αρέσει; Ιδέα! Ας απαντήσει κάποιος σε όλα τα παραπάνω ερωτήματα! Θα μου πείς και να σου απαντήσουν θα λαταλάβεις; Που είναι ο παλιοθείος; Γιατί δεν βάζω μια μπλούζα κρυώνω. μην χάνεσαι μέσα στην ατομίλα σου. Ηατομίλα σου είναι η σπαίλα σου; Βοηθα όπως μπορείς τον εαυτό σου το σώμα σου την Αγγελική το Ελάκι τον λε? τον μπαμπα σου? το Σοφάκι το μπριου το Βασουλάκι. Γιατί μόλις ερωτευτώ όλα θα γίνουν πάλι άπσρα; Τι χρώμα είναι το άσπρο; Πόσο πλασματικά είναι όλα γύρωμου; Φοβάμαι πως τα χάνω και αν τα χάσω θα το καταλάβω; ΓΙα΄τι δεν ΄κοβω τα νύχια μου; Γιατί κοιτάω και δεν μιλάω; Γιατί φοβάμαι; Ποιος είναι σωστός ποιος είναι λάθος; Τρομονόμος; Στον δρόμο χτίζονται συνειδήσεις; Γιατί προσπαθών δω αν με προσέχουν; γιταί αντιτίθεμαι σε μένα; τα μισά της χιλιάδας; Ολοι σε τουτη την γη θε να μπούμε.Αλήθεια βάλε ξανά τις σταθερές κινδυνεύεις! ΤΟ καταλαβαίνετε ότι οι σταθερες μπορούν να αλλάζουν με μια συγκεκριμένη συχνότητα; το καταλαβαίνεις ότι εσυ μου προκαλείς την δυσκολία; τίποτα δεν θα λυθεί απο μόνο του. δεν υπάρχει λόγος σφυξίματος. νομίζω πως θα φύγω απο καρκίνο του στομάχου. Γιατί έφτασαν πάλι εξτάσεις και έω αγχος; καλά συγγνώμη θεε μου η όποιος υπάρχει όποιος δεν υπαρχει τι σόι πράγμα είναι το άγχος; η ζήλια; η περηφάνια; ο εγωισμό; για΄τι πνιγόμαστε στα σκατά μας; Γιατί όλοι "την λένε" σε όλους, Αυτό το κείμενο δεν θα έχει παραγράφους. είναι η ζωη. Ειδες πως νοιώθω τώρα; το παράτησες κι όλας το κείμενο μήπως; προσπαθείς για κάτι; Γιατί με κατακρόνεις; νομίζω πως παλιά είχα μια εικόνα για τις σχέσεςι τις γκομενικές με τι κότσια τώρα νακάνω; είχα μια εικόνα μούφα λάθος φιόγγο. αλλά δεν φοβόμουν. υπόσχεσαι στον Σταμάτη να μην φοβάσαι; ΛΕς να με σκέφτεται αν τον σκέφτομαι συνέχεια; ούτε πάλι ε; μοούφαπεινάω και ενω εγω αναλύω με τόση ωραιοπάθεια όλα μου τα προβλήματα στην παλαιστίνη πεθαίνουν μόλις φέτος έλμαθα που είναι η μογγολία τα κέιμαν άιλαντ και ότι οι άνθρωποι είναι πιο σημαντικοί απο τα βιβλία. ολα στην ζωη μετράνε αγάπα την . Αν δεν την αγαπας γιατί να κατεβείς στους δρόμους; γιατι σοτυς δρόμους μου φαίνεται ότι οι άνθρωποι πολλές φορές δεν αγαπούν; γιατί κομπλάρομαι στο να πω ότι δεν θα πάω στην συνέλευση; παρδαλες κατσίκες; ένοιωσα καλύτερα τώρα που βγήκαν όλα απο μέσα μου. ΘΑ τρομάξεις αν τα διαβάσεις όλα αυτα; θα καταλάβεις; κάποτε θα πεθάνουν αυτοί που αγαπάς αγάπα σσσσσσσσσσσσσ άκου νμοιώσε χαίδεψε την σιωπή το αίσθημα. πεινώ κρυώνω η ατέλεια που με περιτριγυρίζει θέλει να σταματήσω να γράφω κι εδω; ε ναι παντου αυτη η ατέλεια; το μπαμπα σου γιατί τον αποφεύγεις την αγ΄παη; στην αγγελική λες΄ολη την αλήθεια; δεν θα σώσω εγω ολο τον κόσμο μπορώ να βοηθήσω θα πάρω πολλά πίσω. ναι αλλά να βοηθάς και τον εαυτό σου.Ξεκινα με ένα γειά ξέρεις έτσι άρχισαν οι πιο μεγ΄λαοιέρωτες! Ο Μανωλός με κοιτάει περίεργα η εγώ νομίζω και οι δύο, σεποιον λες ψέμματα; γιατί τόσες ερωτήσεις; πόσες φορές αναιρέθηκες σε αυτό το κείμενο βάλε μπλούζα ξεδίπλωσε τα πιεσμένα πόδια και νοιώσε τι έχεις κάνει. γιατί ο Σπύρος διαβάζει τόσο πολύ; ποιος με κρίνει;για΄τι η ζωη είναι το χαος; γιατί ο αντρέας απο την σχολή φωνάζει και έχει τέτοια μαλλια;γιατί όσο μικρότερος τόσο χαρούμενος;γιατί τα παίζουμε;πως τα πάιζεις όταν καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι μόνος; τι σκατά απομόνωση είναι αυτη; που πάει η αγάπη; ποια αγ΄παη; ΣΤΟΠ Κάνε λίστα ότιι σε καίει ότι σου τρώει την ζωη και ένα ενα πάτα σαν μικρή πορδή