Προσφάτως συνέλαβα τον εαυτό να, πως να το θέσω, ένοχο. Διαπύστωσα την αγάπη μου στο να επιδίδομαι σε παραπλήροφόρηση της πραγματικότητας. Για να γίνω πιο συγκεκριμένη εγκέφαλός μου αρέσκεται στο να αγνοεί τα γεγονότα τα οπία συμβαίνουν και να δημιουργεί δικές του φανταστικές ανύπαρκτες ιστορίες βασισμένες στην πραγματικότητα. Δίνει ερμηνείες σε θέματα που αντιμετωπίζω κάθε μέρα, ερμηνείες που διόλου δεν αντιμετωπίζουν το συγκεκριμένο ζήτημα που με απασχολέι παρα το επικαλύπτουν με μελαγχολικές-συμφέρουσες σκέψεις. Το αποκορύφωμα αυτού του φαινομένου είναι πως αυτές οι σκέψεις τελικώς συντελούν στον να ενισχύουν να την θεωρία μου ότι είμαι ένας "ξεχωριστός" άνθρωπος. Φοβερά συμφέρον. Παρ' όλα αυτά σε αυτό το αυτο-ηδονιστικό κατασκεύσαμα αγνοείται και παραποιείται η πραγματικότητα. Με αποτέλεσμα να βολεύομαι, να θεωρώ ότι είμαι ένα διαφορετικό όν και να δικαιολογώ την όποια στάση μου. Να μην προσπαθώ να μπώ στην παρέα γιατί πιστεύω πως οι άλλοι είναι περίεργοι και εγω πολύ χαριτωμένη. Να μην προαπθω στους όρους της πραγματικότητας γιατί το ένα δεν μου αξίζει και το άλλο δεν είναι για μένα. Ενα μοτίβο είμαι πολύ καλή γι όλα και δεν προαπθω για τίποτα. Το μόνο που υπάρχει είναι το σήμερα και το τώρα αίναι το μόνο που υπάρχει.