μετά την βροχή βγήκε η λιακάδα..

έκλαψα, σύρθηκα,μπερδεύτηκα, μάλωσα, θύμωσα, μίσησα, κλάφτηκα, πλανεύτηκα, πλάνευσα, φώτισα, φωτίστηκα, σκούπισα τα δάκρυα, αγάπησα, χάρηκα, φίλιωσα, ξεκαθάρισα, στέριωσα, ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΑ!

Εκλαψα με χαρά...

Ολα είνα τόσο εύκολα τώρα. Εχω όρεξη να διαβάσω, να χορέψω, να μάθω να ανμειχθώ, να είμαι χαρούμενη. Αυτή νυφίτσα η ζωή μια μου κρύβεται μια μου φανερώνεται.. Μια με κοιτά σταμάτια μια μου ξεγλιστρά.

Εχω μάθει πια, πρέπει να τα δέχομαι χωρίς πολλά πολλά. Οτι ερθει και ότι πάρει..

Όταν δεν έχεις αισθήματα, εύκολα οικειοποίησε ανθρώπους.


A monster without a name...

ειμαι πολύ χαρούμενη!

Βρήκα το θάρος να παραδεχτώ αυτό που θέλω!

θέλω να γίνω δασκάλα νηπιαγωγείου!

Θέλω να δουλεύω με παιδάκια! Θέλω να πληρώνομαι για να δουλεύω με παιδάκια!
"Βρες αυτό που θέλεις να κάνεις και βάλ' τους να σε πληρώνουνε γι' αυτό!"

ΔΕν θ' αλλάξω ξανά γνώμη!

Είμαι χαρούμενη! Πρέπει να το πώ σε όλους! Πρέπει να το ξέρουν! Να το μάθουν! Να χαρούν!

Θα ανοίξω ένα ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΊΟ, θα είναι πολύ φωτεινό, θα έχει μεγάλα τραπέζια κοντές καρεκλίτσες και θα είναι χρωματιστό! θΑ ΈΧΕι μεγάλα παράθυρα. Θα είναι με ξύλο μέσα. Στο ίδιο επίπεδο θα ανοίγεις τις πόρτες και θα έχει γρασίδι. Θα έχεις κουτιά με μαρκαδορους και ξυλομπογιές και τέμπερες και λαδομπογιές και μεγάλα κομμάτια με χαρτί! Το πάτωμα θα είναι κόκκινο τα τραπέζια κίτρινα.. Οι τοίχοι γαλάζιοι.

:)

.. Ονειρεύομαι

Συνειδητοποιώ ότι όλοι είναι γύρω μου απειλή. Ολοι είναι ανταγωνιστές. Με πιάνει το στομάχι μου, νοιώθω άβολα, νοιώθω ότι πρέπει να κάνω κάτι πνευματώδες και έξυπνο για να με αποδεχτούνε. ΠΑνικοβάλλομαι. Βλέπω όλα τα ψεγάδια τα μετράω ένα ένα.

ΔΕν αγαπώ κανέναν γύρω μου.

Είναι όλοι τόσο περίεργοι.


Και μετά ξεκινώντας από μια μικρή αφορμή, την αγάπη της αδερφής μου, μια επιτυχημένη ορμονική συνταγή , μια πρόταση σε ένα εμπορικό βιβλίο "it's not what you know it's who you know". Αρχίζω να αγαπώ. Κοιτώ τους γύρω μου και τους αγαπώ και όλοι αμέσως το καταλαβαίνουμ και είναι τόσο όμορφα..

Δεν τους μισώ, δεν τους βγάζω πάλι όλους σάπιους. Είμαστε ίσοι απολύτως τους αγαπώ, μπορώ να τους ζητήσω και ναμου ζητήσουν είμαι ο εαυτός μου είμαστε όλοι ίσοι.

...

Θέλησα να δημιουργήσω ένα νέο χώρο για να καταγράψω όλες μου τις σκέψεις. Παρ΄ όλα αυτά προτίμησα να κρατήσω αυτό το παλιό ιστολόγιο, έτσι θα καταγραφεί η πορεία μου. Θα φανεί η διαφορά στην ψυχολογία και την ορεξή μου. Θα είναι μια πιο ολοκληρωμένη πορεία συν του ότι δεν θα φοβηθώ να δείξω πόσο άσχημα ήμουνα. Θέλω το νέο μέρος του σπότ να είναι ζωντανό, με φωτογραφίες με όνειρα και σκέψεις. Περποιημένο.

Τέλος του παραμυθιού καλημέρα!