Η τζαζ μουσική πλανιόταν γύρω σαν ένα παλόμενο ευδιάθετο τρεμούλιασμα. Γύρω απο το τραπέζι ήταν μαζεμένη μια ετερόκλιτη παρέα. Παλιοί έρωτες ζήλιες αγάπη φιλίες καταπιέσεις και χαμόγελα εναλλάσονταν μέσα στην μεγάλη επιλεκτικά σκοτεινή αίθουσα. Η πιο μικροκαμωμένη προσπαθούσε να επικοινωνήσει κάπου στα ξένα σε μια προσπάθεια να μοιραστεί το εκ βαθέων αίσθημα της στιγμής. Δύο άλλοι που σίγουρα δεν είχαν υπάρξει μόνο φίλοι συζητούσαν μεταξύ τους σε μια μάταια στιγμή επαλήθευσης του ότι δεν ήταν πάντα έτσι μεταξύ τους. Ο λιγότερο οικείος με την παρέα αγαπητέ μου αναγνώστη δεν μπορώ να θυμηθώ τι έκανε. Μείνανε ο μουσικός με τα μαλλιά και το παιδικό πρόσωπο χαριτωμένος ήρεμος σχεδόν αργός θα έλεγες. Τελαυταίος ο μελαμψότερος από όλους που χαμογελούσε. Αυτό το χαμόγελο καταλάβαινες ότι είχε πιεστεί αρκετές φορές για να βγεί χωρίς πράγματι να θέλει το ίδιο.Αυτό το κείμενο είναι γι αυτόν τον νεαρό. Η μάλλον αυτό το κείμενο είναι για μένα για να διασκεδάσω λίγες στιγμές πριν πέσω για ύπνο. Χα! καληνύχτα