Προσεγγίζοντας και Απλοποιώντας

2009-06-04T05:07:00.000-07:00

Ζήλια

Ζηλεύω όταν ξέρω ότι προτιμάς και κάποια άλλη και όταν κανονίζεις πράγματα, ζηλεύω όταν την κοιτάς με αυτό το χαμόγελο και όταν γέρνεις προς το μέρος της. Ζηλεύω να βλέπω στο πρόσωπό σου την χαρά όταν είσαι μαζί της. Ξέρω ότι δεν θα γίνειτίποτα περαιτέρω αλλά ζηλέυω. Θέλω να ανοίξω την πόρτα και να αρχίσω να τρέχω. Ζηλεύω. δεν ξέρω πως να φερθώ και τι να κάνω. Το πρόβλημα είναι δικό μου. Θέλω να χαίρεσαι και να αγαπάς τους ανθρώπους αλλά όταν καταλαβαίνω ότι δείχνεις την ίδια αδυναμία που δείχνεις σε μένα με σκοτώνεις. Θέλω να ανοίξει η γη και να με καταπιεί. Κανόνισες να πας να δουλέψεις μαζί της το καλοκαίρι. Γιατί δεν κανονίζεις μαζί μου. Γιατί δεν είμαι αποφασιστική και δεν είναι στο χαρακτήρα μου να λέω με αγάπη κάτι δικό μου,μια δικιά μου ιδέα. Πρέπει να αλλάξω η ίδια? Πρέπει να δίνω λιγότερη σημασία σε αυτά τα πράγματα? Πρέπει να δεχτώ ότι όποτε την βλέπεις θα χαμογελάς? Πρέπει να γυρνάω από την άλλη για να μην πληγώνομαι? ΑΠό την άλλη είμαστε ίδιοι, όποτε βλέπω αυτόν τον άνθρωπο κι εμένα ανοίγει η καρδιά μου. Το καταλαβαίνω. Την προηγούμενη φορά το κατάλαβες και άρχισες να με ψάχνεις. ΤΙ να κάνω? Τίποτα θα το δεχτώ και θα είμαι κι εγω εκεί δίπλα και θα περνάω καλά. Πρέπει να ασχολούμαι?.. συνέχεια..

2009-05-31T17:42:00.000-07:00

walking with fools

2009-05-31T17:32:00.000-07:00

Και μόλις ήρθαν πάλι τα δύσκολα επέστρεψα στον χώρο της προσέγγισης και της ανάλυσης. Το χαρτί λοιπόν ή στην συγκεκριμένη περίπτωση η ανάρτηση είναι μόνον δική μου. Κανείς δεν δικαουται να το διορθώσει και κανείς δεν δικαιούται να το αμφισβητήσει, ούτε ακόμα εγω.
Κάνω μια συμφωνία με τον εαυτό μου και επιτρέπω στην παράνοια να δρά (όσο τα καταφέρνει) μέσα στα πλαίσια αυτού του χαρτιού. Η αγαπημένη μου τραγικοποίηση που ανταγωνίζεται την αντίληψή μου περί της πραγματικότητας έχει επανέλθει και διεκδικεί την θέση της στον στίβο..
τι ταιμ
πόσο μπορούμε να διαφύγουμε των αγαπημένων καταστροφικών τάσεων μας;
το ερώτημα είναι αυταπάντητο
και το συμπέρασμα είναι η ζωή δεν είναι μαύρο άσπρο

if

2009-04-20T16:01:00.000-07:00

μετά την βροχή βγήκε η λιακάδα..

έκλαψα, σύρθηκα,μπερδεύτηκα, μάλωσα, θύμωσα, μίσησα, κλάφτηκα, πλανεύτηκα, πλάνευσα, φώτισα, φωτίστηκα, σκούπισα τα δάκρυα, αγάπησα, χάρηκα, φίλιωσα, ξεκαθάρισα, στέριωσα, ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΑ!

Εκλαψα με χαρά...

Ολα είνα τόσο εύκολα τώρα. Εχω όρεξη να διαβάσω, να χορέψω, να μάθω να ανμειχθώ, να είμαι χαρούμενη. Αυτή νυφίτσα η ζωή μια μου κρύβεται μια μου φανερώνεται.. Μια με κοιτά σταμάτια μια μου ξεγλιστρά.

Εχω μάθει πια, πρέπει να τα δέχομαι χωρίς πολλά πολλά. Οτι ερθει και ότι πάρει..

2009-04-08T14:55:00.001-07:00

Όταν δεν έχεις αισθήματα, εύκολα οικειοποίησε ανθρώπους.

A monster without a name...

2009-04-08T13:22:00.000-07:00

2009-04-05T08:40:00.000-07:00

ειμαι πολύ χαρούμενη!

Βρήκα το θάρος να παραδεχτώ αυτό που θέλω!

θέλω να γίνω δασκάλα νηπιαγωγείου!

Θέλω να δουλεύω με παιδάκια! Θέλω να πληρώνομαι για να δουλεύω με παιδάκια!
"Βρες αυτό που θέλεις να κάνεις και βάλ' τους να σε πληρώνουνε γι' αυτό!"

ΔΕν θ' αλλάξω ξανά γνώμη!

Είμαι χαρούμενη! Πρέπει να το πώ σε όλους! Πρέπει να το ξέρουν! Να το μάθουν! Να χαρούν!

Θα ανοίξω ένα ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΊΟ, θα είναι πολύ φωτεινό, θα έχει μεγάλα τραπέζια κοντές καρεκλίτσες και θα είναι χρωματιστό! θΑ ΈΧΕι μεγάλα παράθυρα. Θα είναι με ξύλο μέσα. Στο ίδιο επίπεδο θα ανοίγεις τις πόρτες και θα έχει γρασίδι. Θα έχεις κουτιά με μαρκαδορους και ξυλομπογιές και τέμπερες και λαδομπογιές και μεγάλα κομμάτια με χαρτί! Το πάτωμα θα είναι κόκκινο τα τραπέζια κίτρινα.. Οι τοίχοι γαλάζιοι.

:)

.. Ονειρεύομαι

2009-04-04T18:53:00.000-07:00

Συνειδητοποιώ ότι όλοι είναι γύρω μου απειλή. Ολοι είναι ανταγωνιστές. Με πιάνει το στομάχι μου, νοιώθω άβολα, νοιώθω ότι πρέπει να κάνω κάτι πνευματώδες και έξυπνο για να με αποδεχτούνε. ΠΑνικοβάλλομαι. Βλέπω όλα τα ψεγάδια τα μετράω ένα ένα.

ΔΕν αγαπώ κανέναν γύρω μου.

Είναι όλοι τόσο περίεργοι.

Και μετά ξεκινώντας από μια μικρή αφορμή, την αγάπη της αδερφής μου, μια επιτυχημένη ορμονική συνταγή , μια πρόταση σε ένα εμπορικό βιβλίο "it's not what you know it's who you know". Αρχίζω να αγαπώ. Κοιτώ τους γύρω μου και τους αγαπώ και όλοι αμέσως το καταλαβαίνουμ και είναι τόσο όμορφα..

Δεν τους μισώ, δεν τους βγάζω πάλι όλους σάπιους. Είμαστε ίσοι απολύτως τους αγαπώ, μπορώ να τους ζητήσω και ναμου ζητήσουν είμαι ο εαυτός μου είμαστε όλοι ίσοι.

...

2009-04-01T17:11:00.000-07:00

Θέλησα να δημιουργήσω ένα νέο χώρο για να καταγράψω όλες μου τις σκέψεις. Παρ΄ όλα αυτά προτίμησα να κρατήσω αυτό το παλιό ιστολόγιο, έτσι θα καταγραφεί η πορεία μου. Θα φανεί η διαφορά στην ψυχολογία και την ορεξή μου. Θα είναι μια πιο ολοκληρωμένη πορεία συν του ότι δεν θα φοβηθώ να δείξω πόσο άσχημα ήμουνα. Θέλω το νέο μέρος του σπότ να είναι ζωντανό, με φωτογραφίες με όνειρα και σκέψεις. Περποιημένο.

Τέλος του παραμυθιού καλημέρα!

2009-02-13T10:51:00.000-08:00

Προσφάτως συνέλαβα τον εαυτό να, πως να το θέσω, ένοχο. Διαπύστωσα την αγάπη μου στο να επιδίδομαι σε παραπλήροφόρηση της πραγματικότητας. Για να γίνω πιο συγκεκριμένη εγκέφαλός μου αρέσκεται στο να αγνοεί τα γεγονότα τα οπία συμβαίνουν και να δημιουργεί δικές του φανταστικές ανύπαρκτες ιστορίες βασισμένες στην πραγματικότητα. Δίνει ερμηνείες σε θέματα που αντιμετωπίζω κάθε μέρα, ερμηνείες που διόλου δεν αντιμετωπίζουν το συγκεκριμένο ζήτημα που με απασχολέι παρα το επικαλύπτουν με μελαγχολικές-συμφέρουσες σκέψεις. Το αποκορύφωμα αυτού του φαινομένου είναι πως αυτές οι σκέψεις τελικώς συντελούν στον να ενισχύουν να την θεωρία μου ότι είμαι ένας "ξεχωριστός" άνθρωπος. Φοβερά συμφέρον. Παρ' όλα αυτά σε αυτό το αυτο-ηδονιστικό κατασκεύσαμα αγνοείται και παραποιείται η πραγματικότητα. Με αποτέλεσμα να βολεύομαι, να θεωρώ ότι είμαι ένα διαφορετικό όν και να δικαιολογώ την όποια στάση μου. Να μην προσπαθώ να μπώ στην παρέα γιατί πιστεύω πως οι άλλοι είναι περίεργοι και εγω πολύ χαριτωμένη. Να μην προαπθω στους όρους της πραγματικότητας γιατί το ένα δεν μου αξίζει και το άλλο δεν είναι για μένα. Ενα μοτίβο είμαι πολύ καλή γι όλα και δεν προαπθω για τίποτα. Το μόνο που υπάρχει είναι το σήμερα και το τώρα αίναι το μόνο που υπάρχει.

2009-01-16T17:14:00.000-08:00

Κατάφερα πάλι να μπερδευτώ, να αγχωθώ εως και να μηνμπορώ να φάω. Ανοίγω το μπλόκ προσπαθώντας να καταγράψω αυτά που σκέφτομαι σε μια προσπάθεια λύτρωσης. Η μάσκα του φόβου και του ξένου έχει πάλι κολλήσει επάνω μου σαν εκείνη την πράσινη μάσκα του Τζιμ Κάρει: "The mask!!!" οχι οχι μάλλον "The mask..". Εχω μπεί σε έναν αέναο βράχο άγχους. Εχω αγχωθεί με το ίδιο μου το στομάχι. Θέλω να κάνω το ένα, θέλω να κάνω το άλλο δεν κάνω το ένα δεν προλαβαίνω το άλλο. ΤΟ μαντηλάκι πέρασε και η κόρη το γυρεύει πούντο να το αχ παναθεμά το. Ηταν ένα παιχνίδι που παίζαμε στο σχολείο. Λοιπόν για να μην κουράζω έχω αρχίσει να αναζητώ την λύση ξανά σε κα΄ποιο βιβλίο σε κάποιο σχόλιο στον διπλανό αγωνιστή. Στην πορεία στην συνέλευση πιστεύω και σε έναν έρωτα.. Δεν πρόκειται να σε πείσουν παρά μόνο για όσα έχεις ήδη πειστεί. Πάρε ανάσα, άλλη μια, τ'ωρα χαλάρωσε τους ώμους ελευθέρωσε τα δόντια ηρέμησε το κεφάλι μην νοιώθεις το στομάχι σαν μπάλα. Τελευταία θεωρησα ότι θα γίνω "αγωνίστρια" του "δρόμου" σε μια μέρα. Π'αντα προτρέχω. Βιάζομαι να αγχωθώ για τα μαθηματα για τους φίλους για το ταξίδι μου για το τι θα πω πως θα μιλήσω, αν θα μιλήσω.. ΕΙμαι μόνο εγω έτσι? Μόνο εγω έχω ξαφύγει από την σταθερή αλλά ξένη προστασία των γονιών μου και τα βάθη και τα ύψη μου φαίνονται βαθιά? Μόνο εγω βρίσκω λύση ακόμα και στην βεβιασμένη θλίψη; θα ακούσω ποτε τι έχω να πώ; Θ α καταλάβω ότι η ευτυχία βείσκεται κάπου μέσα μας αλλά υπάρχει μο΄νο με τους άλλους στους άλλους; θα σταματήσω να με κρίνω; Θα με βοηθήσω; Θα με αγαπώ; Θα προσπαθήσω για τον έρωτα; Θα έρθει αυτός που μου αρέσει; Θα καταλάβω ; Θα πειστώ; Γιατί τόσο μπέρδεμα; Είναι πολύ ΄συντομος ο χρόνος για να κλωνιστεί το όμορφο δημιούργημα μου! Θα πονέσει η διάψευση και των πιο πρόσφατων σταθερών μου; Με ποια ταχύτητα π΄ρεπει να δειγματοληπτώ την ζωή; Πρός τι όλοι αυτοί οι αγώνες στους δρόμους αν δε μπορούμε να παιρνάμε καλά; Γιατί κλείνομαι στον εαυτό μου και δεν ψάχνω την απάντηση στον κόσμο ή με τον κόσμο τι να την κάνω την ευτυχία μόνη μου; δεν θα βρω αυτυχία μόνη μου.. Γιατί με πιέζω νακάνω πράγματα που δεν καταλαβαίνω θα καταλάβω ποτέ; Μου αρέσει ο Σταμάτης; Τι μου αρέσει; Γιατί προαπαθώ να εξηγήσω αν μου αρέσει; Ιδέα! Ας απαντήσει κάποιος σε όλα τα παραπάνω ερωτήματα! Θα μου πείς και να σου απαντήσουν θα λαταλάβεις; Που είναι ο παλιοθείος; Γιατί δεν βάζω μια μπλούζα κρυώνω. μην χάνεσαι μέσα στην ατομίλα σου. Ηατομίλα σου είναι η σπαίλα σου; Βοηθα όπως μπορείς τον εαυτό σου το σώμα σου την Αγγελική το Ελάκι τον λε? τον μπαμπα σου? το Σοφάκι το μπριου το Βασουλάκι. Γιατί μόλις ερωτευτώ όλα θα γίνουν πάλι άπσρα; Τι χρώμα είναι το άσπρο; Πόσο πλασματικά είναι όλα γύρωμου; Φοβάμαι πως τα χάνω και αν τα χάσω θα το καταλάβω; ΓΙα΄τι δεν ΄κοβω τα νύχια μου; Γιατί κοιτάω και δεν μιλάω; Γιατί φοβάμαι; Ποιος είναι σωστός ποιος είναι λάθος; Τρομονόμος; Στον δρόμο χτίζονται συνειδήσεις; Γιατί προσπαθών δω αν με προσέχουν; γιταί αντιτίθεμαι σε μένα; τα μισά της χιλιάδας; Ολοι σε τουτη την γη θε να μπούμε.Αλήθεια βάλε ξανά τις σταθερές κινδυνεύεις! ΤΟ καταλαβαίνετε ότι οι σταθερες μπορούν να αλλάζουν με μια συγκεκριμένη συχνότητα; το καταλαβαίνεις ότι εσυ μου προκαλείς την δυσκολία; τίποτα δεν θα λυθεί απο μόνο του. δεν υπάρχει λόγος σφυξίματος. νομίζω πως θα φύγω απο καρκίνο του στομάχου. Γιατί έφτασαν πάλι εξτάσεις και έω αγχος; καλά συγγνώμη θεε μου η όποιος υπάρχει όποιος δεν υπαρχει τι σόι πράγμα είναι το άγχος; η ζήλια; η περηφάνια; ο εγωισμό; για΄τι πνιγόμαστε στα σκατά μας; Γιατί όλοι "την λένε" σε όλους, Αυτό το κείμενο δεν θα έχει παραγράφους. είναι η ζωη. Ειδες πως νοιώθω τώρα; το παράτησες κι όλας το κείμενο μήπως; προσπαθείς για κάτι; Γιατί με κατακρόνεις; νομίζω πως παλιά είχα μια εικόνα για τις σχέσεςι τις γκομενικές με τι κότσια τώρα νακάνω; είχα μια εικόνα μούφα λάθος φιόγγο. αλλά δεν φοβόμουν. υπόσχεσαι στον Σταμάτη να μην φοβάσαι; ΛΕς να με σκέφτεται αν τον σκέφτομαι συνέχεια; ούτε πάλι ε; μοούφαπεινάω και ενω εγω αναλύω με τόση ωραιοπάθεια όλα μου τα προβλήματα στην παλαιστίνη πεθαίνουν μόλις φέτος έλμαθα που είναι η μογγολία τα κέιμαν άιλαντ και ότι οι άνθρωποι είναι πιο σημαντικοί απο τα βιβλία. ολα στην ζωη μετράνε αγάπα την . Αν δεν την αγαπας γιατί να κατεβείς στους δρόμους; γιατι σοτυς δρόμους μου φαίνεται ότι οι άνθρωποι πολλές φορές δεν αγαπούν; γιατί κομπλάρομαι στο να πω ότι δεν θα πάω στην συνέλευση; παρδαλες κατσίκες; ένοιωσα καλύτερα τώρα που βγήκαν όλα απο μέσα μου. ΘΑ τρομάξεις αν τα διαβάσεις όλα αυτα; θα καταλάβεις; κάποτε θα πεθάνουν αυτοί που αγαπάς αγάπα σσσσσσσσσσσσσ άκου νμοιώσε χαίδεψε την σιωπή το αίσθημα. πεινώ κρυώνω η ατέλεια που με περιτριγυρίζει θέλει να σταματήσω να γράφω κι εδω; ε ναι παντου αυτη η ατέλεια; το μπαμπα σου γιατί τον αποφεύγεις την αγ΄παη; στην αγγελική λες΄ολη την αλήθεια; δεν θα σώσω εγω ολο τον κόσμο μπορώ να βοηθήσω θα πάρω πολλά πίσω. ναι αλλά να βοηθάς και τον εαυτό σου.Ξεκινα με ένα γειά ξέρεις έτσι άρχισαν οι πιο μεγ΄λαοιέρωτες! Ο Μανωλός με κοιτάει περίεργα η εγώ νομίζω και οι δύο, σεποιον λες ψέμματα; γιατί τόσες ερωτήσεις; πόσες φορές αναιρέθηκες σε αυτό το κείμενο βάλε μπλούζα ξεδίπλωσε τα πιεσμένα πόδια και νοιώσε τι έχεις κάνει. γιατί ο Σπύρος διαβάζει τόσο πολύ; ποιος με κρίνει;για΄τι η ζωη είναι το χαος; γιατί ο αντρέας απο την σχολή φωνάζει και έχει τέτοια μαλλια;γιατί όσο μικρότερος τόσο χαρούμενος;γιατί τα παίζουμε;πως τα πάιζεις όταν καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι μόνος; τι σκατά απομόνωση είναι αυτη; που πάει η αγάπη; ποια αγ΄παη; ΣΤΟΠ Κάνε λίστα ότιι σε καίει ότι σου τρώει την ζωη και ένα ενα πάτα σαν μικρή πορδή

2008-09-27T15:38:00.000-07:00

Η τζαζ μουσική πλανιόταν γύρω σαν ένα παλόμενο ευδιάθετο τρεμούλιασμα. Γύρω απο το τραπέζι ήταν μαζεμένη μια ετερόκλιτη παρέα. Παλιοί έρωτες ζήλιες αγάπη φιλίες καταπιέσεις και χαμόγελα εναλλάσονταν μέσα στην μεγάλη επιλεκτικά σκοτεινή αίθουσα. Η πιο μικροκαμωμένη προσπαθούσε να επικοινωνήσει κάπου στα ξένα σε μια προσπάθεια να μοιραστεί το εκ βαθέων αίσθημα της στιγμής. Δύο άλλοι που σίγουρα δεν είχαν υπάρξει μόνο φίλοι συζητούσαν μεταξύ τους σε μια μάταια στιγμή επαλήθευσης του ότι δεν ήταν πάντα έτσι μεταξύ τους. Ο λιγότερο οικείος με την παρέα αγαπητέ μου αναγνώστη δεν μπορώ να θυμηθώ τι έκανε. Μείνανε ο μουσικός με τα μαλλιά και το παιδικό πρόσωπο χαριτωμένος ήρεμος σχεδόν αργός θα έλεγες. Τελαυταίος ο μελαμψότερος από όλους που χαμογελούσε. Αυτό το χαμόγελο καταλάβαινες ότι είχε πιεστεί αρκετές φορές για να βγεί χωρίς πράγματι να θέλει το ίδιο.Αυτό το κείμενο είναι γι αυτόν τον νεαρό. Η μάλλον αυτό το κείμενο είναι για μένα για να διασκεδάσω λίγες στιγμές πριν πέσω για ύπνο. Χα! καληνύχτα

Ομορφοι άνθρωποι ευχαριστώ

2008-09-26T12:20:00.000-07:00

Πότε σταμάτησανα κοιτάω τους ανθρώπους στα μάτια δεν μπορώ πλέον να θυμηθώ.. Πότε άρχισα να φοβάμαι την σκια μου; Πότε άρχισα να μην ακούω ; Πότε σταμάτησα ν αγαπω; Πότε άρχισα να είμαι ξένος μέσα στο δικό μου σώμα; Πότε σταμάτησα να προσπαθώ; Δεν θυμάμαι. Ξύπνησα μετά από ένα χρόνο σ ένα σπίτι που δεν με εκφράζει. Σε μια κάθημερινότητα που δεν ανγνωρίζω ως δικιά μου. Με αισθήματα για τον κόσμο που δεν αισθάνομαι ως δικά μου. Φορούσα ένα παντελόνι και μια μπλούζα συνδιασμένα χωρίς ζωή. Ενοιωθα τα χέρια μου να δρούν σαν να κυριέβονταν από έναν άνθρωπο χωρίς πορεία, χωρίς αγάπη, χωρίς προσπάθεια. Κάποιοι άνθρωποι γύρω μου προσπαθούσαν να επικοινωνήσουν μαζί μου αλλά η μιλιά μου ήταν αυτή ενός άγευστου ανθρώπου. Τα πρόσωπά τους είχαν πάρει εκφράσεις που δεν θυμόμουν να έχω προκαλέσει. Που έιχα πάει; Κοιμόμουν. Ετων; 21 τα 20 που είχαν πάει; Επρεπε να θυσιαστουν. Στεναχωρέθηκα θύμωσα χαλάστηκα. Μα σηκώθηκα άλλαξα τα ρούχα μου. Καθάρισα το σπίτι μου. Πλύθηκα. Αρχισα να νοιώθω οικεία. Προσπάθησα να κοιτάξω στους ανθρώπους στα μάτια να αισθανθώ την αγάπη τα καταφαίρνω μα σιγά σιγά. Νοιώθω ότι άν με σμπρώξεις δεν θα πέσω δεν θα ξανακοιμηθώ. Αρχίζω να κάνω σχέδια με την ζωή μου ώστε να μπορώ να την αναγνωρίσω σαν δικιά μου. Να μπορώ κάθε ώρα και στιγμή να πατήσω κάτω να κοιτάξω στα μάτια όποιονδήποτε. Το να μην ξέρω ποιος είμαι μου έιχε δημιουργήσει έναν φόβο για τα πάντα για τους πάντες. Γαμώτο.
Κάθε μέρα κάνοντας ένα βήμα νοιώθω να δυναμώνω να μικραίνει η διαφόρα στην γωνία που κοιτάζω τους ανθρώπους.

Μέσα σε όλα αυτά ξέχασα και να αγαπώ.

Συγγνώμη δεν ήμουν εγω, ναι, ήταν κάποιος άλλος.

Μαθαίνω ν αγαπω ξανά βοηθήστε με.

Και όλοι όσοι κατάφεραν να μ αγαπήσουν όσο είχα ξεχάσει ν αγαπώ έχουν μπεί κατ ευθείαν στην καρδιά μου.
Γλίστρησαν απαλά και είναι πιο μέσα από όλους.

Ομορφοι άνθρωποι ρε γαμώτο όμορφοι

Αναβολή..

2008-09-14T12:15:00.000-07:00

Τα βιβλία για τρίτο συνεχόμενο χρόνο είναι κάτω από το γραφείο σου,
τα ρούχα για τρίτη συνεχόμενη βδομάδα είναι σε στίβες στο πάτωμα ,
δεν έκανες το μποτέ σου,
δεν διάβασες την γεωγραφία σου,
δεν βοήθησες στο τραπέζι,
δεν σηκώνεσαι να κάτσεις ίσια,
μάλωσες με τον εαυτό σου,
έχασες την ψυχραιμία σου,
τέλειωσε η μέρα,
αυριο πάλι απο την αρχη

Δώσε κλώτσο να γυρίσει παραμύθι ν αρχινίσει..

2008-09-14T05:32:00.000-07:00

Είναι φοβερό πως καθένας από μας έχει γεννηθεί σε μια οικογένεια έχει βρεθεί στα χέρια και στην κρίση καποιων ανθρώπων όταν ήταν πολύ μικρός, πολύ μικρός για να καταλάβει τον κόσμο των μεγάλων πολύ μικρός για να ερμηνεύσει τι στο καλό εννοούν αυτοί οι μεγάλοι που με την σειρά τους πάλι είχαν αφεθεί όταν ήταν μικροί σε μια άλλη οικεγένεια ή καλύτερα στην σχέση που είχαν δημιουργήσει δύο άνθρωποι βασισμένοι ποιός ξέρει σε έρωτες απάτες φιλοδοξίες και εγω. Ωσπου κάποια στιγμή αυτό το μικρό παιδάκι φτάνει σε μια ηλικία που καταλαβαίνει κάποια πράγματα αλλά είναι πολύ αργά να ερμηνεύσει όλες αυτές τις συμπεριφορές των μεγάλων που με την σειρά τους που δημιούργησαν και πλέον του καθιέρωσαν το είναι του. Ανάλογα με τις δυνάμεις του λοιπόν θα αρχίσει να ξεμπλέκει αυτό το νήμα που τυλίχθηκε μέσα του πριν από καιρό και με αυτό το νήμα και με άλλο που θα βρεί εδώ κι εκεί θα αρχίσει να πλέκει το δικό του πλέον ρούχο που άλλωτε θα έχει τρύπες και άλλωτε στραβοβελονιές μα πάντα θα μπορεί να το αλλάξει να το μπαλώσει να το σκίσει να το καταλάβει ..

Κόκινη κλωστή

2008-09-13T15:43:00.000-07:00

Είναι δυο παρά, τα μεσάνυχτα έχουν περάσει για τα καλά κι εσυ σκέφτεσαι ότι έπρεπε ήδη να κοιμάσαι. Μα δεν κοιμάσαι. Σκιές εικόνων περιστρέφονται μέσα στο μυαλό σου σε μια ημικυκλική τροχιά. Λέξεις, κουβέντες, αχνές εικόνες προσώπων της μέρας. Το βράδυ συνάντησες παλιούς συμμαθητές. ΔΕν είναι πλέον εκείνα τα γνώριμα πρόσωπα τα οποία είχες επιμελώς φροντίσει να κατατάξεις και να ταμπελοποιήσεις. Είναι άνθρωποι που μεγαλώνουν και παίρνουν τις ευθύνες τους ή και δεν τις παίρνουν που προσπαθούν να (απ)αγκιστρωθούν από την οικγένειά τους . Μέρες εξεταστικής και προσπαθείς να συγκεντρωθείς στα λόγια τους αλλά πως να συγκεντρωθείς αφου το μόνο που έμαθες να αποκωδικοιείς αυτές τις μέρες είναι ενας σορός σελίδων με έννοιες όχι και τόσο φιλικές τις οποιές πρέπει να καταπιείς να αφομοιώσεις και να αναπαράγεις σε λιγότερο απο λίγες μέρες. Και σου φταίει από τη μια το πανεπιστήμιο από την άλλη οι καταλήψεις ή κάποιος καθηγητής που Πώς μα αφού αυτός δεν ξέρει τίποτα.. Χτυπάει το κινητό σου το κοιτάς και συνεχίζεις μα πόσο να συνεχίσεις αφού η ώρα έχει πάει σχεδόν δύο και το νοητό ραντεβού που έχεις δώσει με τον Ερμή τον προστάτη του ύπνου έχει καταφτάσει. Δυο και τρια πρώτα λεπτά γράφεις τις τελευταίες λέξεις αφήνεις τον υπολογιστή σβήνεις το φως και πας για ύπνο.. άλλη μια μέρα στον πλανήτη γη.

Προσε(Α)γγίζοντας

2008-09-13T02:55:00.000-07:00

Σε μια πραγματικότητα που μεταλλάσεται σε μια καθημερινότητα που μπερδεύεται και αναπτύσεται προσπαθεί κανείς να καταλάβει. Να βάλει σταθερές αξίες να προσεγγίσει. Νοιώθει την ανάγκη να ξεκαθαρίσει να προσδιορίσει τι στο καλό γίνεται? τι ισχύει? Ποιοι είναι αυτοί γύρω μου τι θέλουν από μένα? γιατί το είπα αυτο?

Είναι εύκολο να χαθεί να μπερδευτεί και να γυρνά σε μια δύνη μη θυμώντας από που μπήκε και μη βλέποντας πως θα βγεί... Ενα ρευστό γεωμετρικό σχήμα στο οποίο η σταγόνα που κυλά δεν θα πέσει ποτέ κάτω. ΓΙατι? Και μετά έρχεται η απάντηση γιατί κάποιος από μέσα χτυπάει και δεν τον ακούει κανείς. Γιατί πιάνει τον εαυτό του να συμπεριφέρεται σαν καποιον άλλον. Μα ποιός είναι αυτό ο άλλος που έχει καταλάβει τα λόγια μου και δεν μπορώ να καταλάβω πως σκέφτεται γιατί το είπε αυτό αφού ούτε εγω ούτε αυτός μπορούμε να αισθανθούμε αυτο που γινεται. Να αισθανθούμε! Αισθάνομαι. Πως μπορεί να ξεχάσαμε αυτήν την αρχή?
Λοιπόν ο άνθρωπος είναι ένα δημιούργημα. ¨Οταν αισθάνεται δημιουργεί ζεί αναπνέει. Μα πόσο μπορεί να το ξεχνά αυτό και να γίνεται θεατής παθητικός σ ενα έργο με πρωταγωνιστή αυτόν τον άλλον που δεν αισθάνεται μα δρα.

Φοβόμαστε να δείξουμε το φιλαράκι που είναι μέσα μας γιατί είναι μικρό και ευαίσθητο αλλά τελικά είναι το μόνο που μπορεί να εισάγει στο σύστημα πνεύμα δημιουργία χιούμορ ζωή. Δηλαδή μιλάμε για ένα σύτημα που αποτελείται από ανθρώπους και ανθρώπινες ιδέες και σε αντίθεση με την αρχη διατήρηση της ενέργειας και της ύλης το πνεύμα μπορεί να δημιουργηθέι από μέσα μας αλλά και να χαθεί μέσα μας. Σιωπείτε λιπόν και ακούστε! αισθανθείτε και μόλις αρχίσετε να το κάνετε αυτό θα νοιώσετε ελύθεροι ζωντανοί.

ΑΝΘΡΩΠΟΙ

ΚΑλή όρεξη